Donna Risa Regisseur STUT Een Marokkaanse jongeman die meespeelt bij Stut Theater werd na het spelen gevraagd door een student van de HvU of hij zichzelf nu echt zo kwetsbaar voelt: "Je ziet er echt niet kwetsbaar uit!" Waarop hij antwoordde: "Jij hebt jouw rijbewijs, ik heb mijn rijbewijs, we wonen in dezelfde stad, alleen jij wordt nooit aangehouden en ik gemiddeld zo'n 10 keer per jaar."Adem Kumcu Programmamamanager Diversiteit en Integratie Gemeente Utrecht "Kosmopolis is voor mij een droom die uitkomt! Ik was betrokken bij de oprichting en onderhoud goede contacten met Kosmopolis als programmamanager Diversiteit en Integratie bij de Gemeente Utrecht.”Dounia El Baraka Communicatiedeskundige Pluk dié dag! Ik ben geen halfbloed, maar dubbelbloed.Aziz Bekkaoui Modeontwerper Kosmopolis Rotterdam staat voor grenzeloos verbinden van kunst, politiek en religie.Francine van Dam Medewerker Kunstfactor "in onze samenwerking zijn netwerkvorming, kennisuitwisseling en verdere visievorming heel belangrijke onderdelen bij de verrijking van ons werk".Ergün Erkoçu Architect "Ik ben geïnteresseerd in de pluriculturele samenleving en werkt vanuit een sociaal-maatschappelijke betrokkenheid. Hiervoor schep, initieer en speel ik in op actuele vraagstukken. Uitgangspunt hierin is de mens in relatie tot thema´s als religie, beleving, samenleven, multifunctioneel en multi-etnisch gebruik van gebouwen, natuur, voorzieningen en de openbare ruimte."Ghalia Elsrakbi Grafisch ontwerper " Ik vind verschillen tussen mensen juist erg belangrijk in een samenleving die zorgt voor meer diversiteit in alles en wekt meer interesse naar elkaar toe. Onze verschillen zijn de basis voor onze vriendschap"Friso Wiersum programmamaker Tumult Diversiteit en dialoog zijn twee woorden die zo snel mogelijk van hun lading ontdaan moeten worden. Nu betekenen ze namelijk: Omdat jij anders bent, wil ik met je praten. En cultuur is juist: Omdat we allemaal wat delen, maak jij hier ook deel van uit. Dat wil Tumult programmeren.Gülbin Yesil Actrice Garajistanbul Drie maanden werkte ik voor Kosmopolis in een Rotterdamse wijk met Turkse vrouwen aan een theatervoorstelling. Deze intensieve werkwijze bracht ontroerende ontmoetingen, bijzondere nieuwe vriendschappen en voor sommige deelnemers de moed om belangrijke stappen in hun leven te maken.Memet Ali Acteur Garajistanbul The exchange between Garaj and Kosmopolis enriches each others views on cultural live.Mariëtte Dölle Projectcoördinator TENT TENT., het Historisch Museum en Kosmopolis Rotterdam gaan in Rotterdam-Zuid een gezamenlijk programma neerzetten. Wij willen met onze projecten inspireren, inbrengen, absorberen en reageren. Niet vanuit een vanzelfsprekend gelijk, maar als engagement van publieke organisaties die over de schutting kijken en tot de conclusie komen dat ze zichzelf opnieuw moeten uitvinden.Mike van Graan Theatermaker “The terms of ‘multiculturalism’ are often set by the economically, politically and culturally dominant so that more often than not, multiculturalism is about assimilation – making “other” like “us”, with “us” assuming that our economic, religious and political values, our cultural practices, our aesthetic standards, etc represent the highest state of human evolution. It is this moral superiority and cultural arrogance that most militate against the peaceful co-existence with communities who have different values and beliefs i.e. ironically, it is not “other” minorities that most threaten the comfortable order, but the arrogance and superiority that continue to denigrate, marginalise and reinforce stereotypes of the “other”.Naeeda Aurangzeb Journalist In de ontmoeting met de ander maak ik steeds weer kennis met mijzelf.Mustafa Hadziibrahimovic Journalist "Mijn nationaliteit is mens"!Pearl Dias Programmadirecteur Atana Atana werkt samen met Kosmopolis om de diversiteit in alle segmenten van de cultuursector te versterken!Wim Manuhutu Directeur Museum Moluku Hoe meer je naar verschillen zoekt, hoe meer overeenkomsten je vindt. Cultuur is nooit een excuus om iets niet te doen of te bespreken Zorg ervoor dat je eigen culturele achtergrond je scherper naar anderen leert kijken in plaats van dat je ze niet ziet.Samila Afkir Gespreksleidster Kosmopolis Rotterdam is altijd op zoek naar verbinding tussen mensen en werkt op een bijzondere manier: met ruimte voor iedereen en zonder normerend te zijn.Soheila Najand Directeur Stichting Interart 'Descartes zegt: Ik denk dus ik ben. Een Nieuwe Culturele Burger zegt: Ik verander dus ik ben. Ik communiceer dus ik ben. Ik onderzoek dus ik ben. Ik draag verantwoordelijkheid dus ik ben. Ik verbind dus ik ben. Ik creëer dus ik ben. Ik droom dus ik ben.'
In de Chinese film ‘Eat Drink Man Woman’ vertellen de mensen elkaar met eten wat zij in woorden niet kunnen zeggen. De film kreeg tijdens de laatste Cinema & Cultuur avond van dit jaar de meeste stemmen na een bevlogen betoog van Pay-Uun Hiu, kookredacteur van ‘de Volkskrant’.
‘Eat Drink Man Woman’, een klassieker van de Taiwanese regisseur Ang Lee uit 1994, gaat over de chef-kok Chu. Iedere zondag kookt hij in zijn eigen kleine keukentje in een oude traditionele buurt van de Taiwanese hoofdstad Taipei een uitbundige maaltijd voor zijn drie dochters. Tegen beter weten in probeert Chu, die jaren geleden zijn vrouw verloor, met de wekelijkse diners het contact met zijn dochters in stand te houden. Zij hebben al lang genoeg van de verplichte familiebijeenkomst die meestal in een gespannen sfeer plaatsvindt. “Is de soep niet lekker”, vraag Chu zijn tweede dochter onzeker als ze kritisch kijkt na de eerste hap. Chu heeft een voor een chef-kok lastig gebrek. Hij is zijn smaak kwijt. “Het gaat om de liefde die je er in stopt”, stelt hij steevast als anderen hem op het probleem wijzen. Chu krijgt zijn smaak terug als zijn tweede dochter, die net als haar vader een passie heeft voor koken, aan het einde van film soep voor hem kookt. “Toen ik voor mijn vader Hakka ging koken, eten van een Chinese minderheid, zei hij tegen mij: ‘Wat is dat lekker. Het smaakt bekend, maar het is toch heel anders’. Voor Pay-Uun Hiu, die haar zoektocht naar haar Chinese roods vastlegde in het kookboek ‘Oranje soep van witte wolk’, is ‘Eat Drink Man Woman’ meer dan een mooie film. Zij herkent zich als dochter van een Chinese vader en een Nederlandse moeder direct in de personages van de film. “Voor Chinezen is het heel belangrijk dat zij hun gezicht niet verliezen. En het is nog veel belangrijker om er voor te zorgen dat anderen hun gezicht niet verliezen. Daarom worden veel dingen niet uitgesproken of boodschappen heel verdekt overgebracht”, vertelt Hiu. Om toch een signaal af te geven, gebruiken Chinezen eten – ook erg belangrijk in de Chinese cultuur – als communicatiemiddel. Hiu: “Chinese gerechten betekenen altijd iets. Zo maak je noodles voor een feestje om de jarige een lang leven toe te wensen. En met een visgericht laat je zien dat je hoopt dat je gast een welvarend en rijk leven zal hebben.”
‘In the Mood for Love’ (2000) van de regisseur Wong Kar-Wai verbeeldt net als ‘Eat Drink Man Woman’ het onvermogen om te communiceren. De film gaat over een buurman en buurvrouw die verliefd op elkaar worden, maar er niet in slagen om dit aan elkaar over te brengen. Zij wonen in het overvolle Hongkong van begin jaren zestig waar mensen noodgedwongen dicht op elkaar leven en veel samen zijn. “Schijnbaar deel je alles met elkaar”, stelt schrijfster Julie O’Yang die de film verdedigde. “Toch heb je niets met elkaar. Want mensen hebben het verleerd om te communiceren en ontlenen aan het roddelen over elkaar een soort surrogaat identiteit.” O’Yang kan er persoonlijk weinig mee. “Daarom ben ik hier in Nederland komen wonen.” Het centrale thema van de film is volgens O’Yang de vergankelijkheid. De titel ‘In the Mood for Love’ is een verwijzing naar een Chinees liedje, zo legt de Chinees-Nederlandse schrijfster uit. O’Yang: “Het liedje gaat over dat je de dingen niet moet laten gaan. Want alles gaat voorbij. Als je de film kijkt denk je iedere keer: ‘Doe iets!’ Maar dan gebeurt er toch weer niets. Het loopt ook niet goed af.”
Acteur Aaron Wan, die een pleidooi hield voor de film ‘Raise the Red Lantern’ (1991), bewondert de manier waarop regisseur Zhang Yimou het verhaal vertelt. In scènes met intense blikken toont Zhang het leven in het feodale China van begin twintigste eeuw. Wan: “De regisseur durft te verstillen. Hij laat gewoon zien zoals het is, zonder te interpreteren”, legt Wan uit. “Ondertussen gebeurt er van alles. Maar het is allemaal onder water, onder het oppervlak.” ‘Raise the Red Lantern’ gaat over de jonge vrouw Songlian die concubine wordt van een rijke Chinese man. Zij geeft hiervoor onder druk van haar moeder haar studie en ambities op. Wan: “Geld en rijkdom, dat is nog steeds heel belangrijk. Dat merk ik tenminste als ik bij mijn Chinese vrienden ben.” Eenmaal in het huis van haar man, die al drie vrouwen heeft, moet zij de concurrentie aangaan met de andere echtgenotes voor de gunst van de heer. Hij geeft iedere dag met een rode lantaarn aan welke vrouw die nacht welkom is in zijn bed. Wan: “Confucius bepaalt in ‘Raise the Red Lantern’ nog steeds de rol van de vrouw. Alles heeft een hiërarchie. De familie moet luisteren naar de regering, de vrouw naar de man en de kinderen naar hun moeder. Songlian luister als dochter daarom naar haar moeder. Ze offert zichzelf op en trouwt met een rijke man in de wetenschap dat zij een tragisch en ongelukkig leven tegemoet zal gaan.”
‘Eat Drink Man Woman’, een klassieker van de Taiwanese regisseur Ang Lee uit 1994, gaat over de chef-kok Chu. Iedere zondag kookt hij in zijn eigen kleine keukentje in een oude traditionele buurt van de Taiwanese hoofdstad Taipei een uitbundige maaltijd voor zijn drie dochters. 
‘In the Mood for Love’ (2000) van de regisseur Wong Kar-Wai verbeeldt net als ‘Eat Drink Man Woman’ het onvermogen om te communiceren. De film gaat over een buurman en buurvrouw die verliefd op elkaar worden, maar er niet in slagen om dit aan elkaar over te brengen. Zij wonen in het overvolle Hongkong van begin jaren zestig waar mensen noodgedwongen dicht op elkaar leven en veel samen zijn. 
Acteur Aaron Wan, die een pleidooi hield voor de film ‘Raise the Red Lantern’ (1991), bewondert de manier waarop regisseur Zhang Yimou het verhaal vertelt. In scènes met intense blikken toont Zhang het leven in het feodale China van begin twintigste eeuw. 