Indieguerillas bestaat uit Santi Ariestyowanti (1977) en Dyatmiko “Miko” Bawono (1975) uit Yogyakarta. Heden heeft hen in samenwerking met Kosmopolis Den Haag uitgenodigd voor een gastkunstenaarschap van drie maanden in Den Haag. Vanaf november 2010 tot en met januari 2011 werken zij samen met inwoners van Den Haag aan kleine kunstwerken met betrekking tot eten. De producten hoeven niet per definitie eetbaar te zijn: door te werken met bijvoorbeeld papier, klei, rubber of textiel wordt de nadruk gelegd op uiterlijke verschijningsvormen van eten en voedselverpakkingen. ‘Snacks’ waarin het beste van de Nederlandse en Indonesische keuken is gefuseerd, overgoten met een sausje van kitsch pop: dat belooft wat!

Gastkunstenaarschap Indieguerillas
November 2010 – januari 2011
Kosmopolis Den Haag i.s.m. Heden – Hier
Standplaats: Hier – Weimarstraat 24a – Den Haag

Het debat is georganiseerd door ComMotie in het kader van het Nederlands Theater Festival. ComMotie onderzoekt actuele ontwikkelingen van de podiumkunsten die cultuur- en landsgrenzen overschrijden. Fonds Podiumkunsten, Theater Instituut Nederland en Muziek Centrum Nederland zijn de initiatiefnemers van ComMotie.

Tijdens het debat wordt ingegaan op de vraag hoe de visie van de kijker zich verhoudt tot het professionele oordeel. Steeds vaker wordt het publiek betrokken bij de programmering van festivals en theaters, met de verwachting daarmee een groter publiek te bereiken. Draagt dit daadwerkelijk bij aan een beter en vooral duurzaam kunstklimaat, of is het slechts een slimme, maar tijdelijke marketingtruc?

Gasten:
Baba Israel (keynote speaker, poetry artist)
Joost Heijthuijsen (Incubate Festival)
Adelheid Roosen (Female Economy)
Rabiaâ Benlahbib (Kosmopolis Den Haag)
Gespreksleider:
Jörgen Tjon A Fong

Voor aanmelding en meer informatie zie www.commotie.nu

Terugblik
Aan het begin van zijn gastkunstenaarschap bracht Arya Pandjalu tijdens het Tong Tong Festival zijn performance ‘Birdprayers’ ten tonele. Het concept hiervan ontwikkelde hij samen met de Nederlandse kunstenaar Sara Nuytemans. Vier mannenfiguren dragen op hun hoofd een gebedshuis van één van de vier grote wereldreligies: een kerk, een synagoge, een moskee en een hindoeïstische tempel. Met deze performance stellen de kunstenaars dat het vasthouden aan een religieuze identiteit het vrije denken beperkt.

Daarnaast gaf Arya Pandjalu workshops aan kinderen en volwassenen. Deze workshops had een duidelijke overeenkomst met zijn vlaggenproject. Ook hier ging het om de vraag: Hoe te spreken met het menselijk lichaam? De vlaggen waren een vrij abstracte benadering van deze vraag, in de workshops werd lichaamstaal zeer letterlijk genomen. Het eigen lichaam van de deelnemer werd gebruikt om prints te maken. Deze simpele, maar unieke techniek kan iedereen toepassen: er is geen tekentalent voor nodig. Met specerijen (peterselie, paprikapoeder, kerrie) en koffie maakten de deelnemers een afdruk van hun lichaam. De werken werden achteraf niet gefixeerd of geïmpregneerd: niet alleen kleur, maar ook geur droegen bij aan de zintuiglijke ervaring van de kunstwerken.

Foto 'work-in-progress' vlaggenproject: Arya Pandjalu
Foto Tong Tong Festival: Geirmunder Klein
Foto's workshop: Sanne Couprie

>> http://www.chineesmeisje.nl/

Het zijn ontroerende, tragische maar soms ook hilarische verhalen over vrouwen. Ze zijn gebaseerd op interviews met oma’s en worden op treffende wijze vertolkt door kunstenaar en theatermaker Saskia Meulendijks. Een wereldband onder leiding van Keimpe de Jong zorgt, in wisselende samenstelling, voor muzikale omlijsting.

Saskia Meulendijks brengt haar portretten van oma’s ten tonele in het reizende theatercircus De Parade. De coproductie van Studio La Meul en Kosmopolis Rotterdam is allereerst te zien in Rotterdam en daarna in Den Haag, Utrecht en Amsterdam.

De voorstelling op 11 juli in Den Haag van 19.30 uur is wegens deelname van het Nederlands elftal aan de WK-finale geannuleerd!

Datum en plaats:   
woensdag 23 t/m zondag 27 juni (Museumpark Rotterdam)
vrijdag 9 t/m zondag 11 juli (Westbroekpark Den Haag)
woensdag 28 juli t/m zondag 1 augustus (Moreelsepark Utrecht)
vrijdag 6 t/m dinsdag 10 augustus (Martin Luther Kingpark Amsterdam)

Meer informatie over tijden en tarieven:
www.deparade.nl

Unieke filmpremière
Op woensdag 30 juni 2010 wordt de V&D in winkelcentrum Leyweg omgetoverd tot bioscoop. Hier vindt de feestelijke première van ‘Anna, Hanna en Anna’ plaats. De film is ook nog te zien op zaterdag 3 juli in Sportkantine HSV Escamp aan de Hengelolaan 600 in Den Haag. Aanvang beide voorstellingen: 19.00 uur. Entree: gratis.

Theater aan Huis
‘Anna, Hanna en Anna’ is gemaakt in het kader van het project ‘Theater aan Huis’ van Kosmopolis Den Haag en regisseur Andreas Scharfenberg. De film is gebaseerd op waargebeurde verhalen van bewoners in Escamp, en tevens gemaakt met veel hulp uit de wijk. Actrices Pamela Menzo, Anne van Dorp en Annemarie de Bruijn verbeelden een week uit het leven van de hoofdpersonen Anna, Hanna en Anna.

Anna, Hanna en Anna
Drie jonge vrouwen staan op het punt belangrijke levenskeuzes te maken. Ze kampen met twijfels, met kleine en grote dagelijkse problemen. Hun vriendschappen en relaties worden op de proef gesteld. Sloop, verbouwing en nieuwe buren drukken een stempel op het stadsdeel waar Anna, Hanna en Anna wonen. De wijk verandert en zo ook hun leven. Wat blijft zoals het was, wat verdwijnt, wat wordt anders?

Cast: Annemarie de Bruijn, Anne van Dorp, Pamela Menzo
Regie: Andreas Scharfenberg
Camera & editing: Sascha Engel
Muziek: Daan van West
Productie: Jennefer Verbeek, Thijs de Wit, Joya de Bock, Simone Noordermeer

Speellijst overige data
2 Juli - Locatie: Verpleeghuis Gulden Huis, Steenhouwersgaarde 1
5 Juli - Locatie: Wijkcentrum Escampade, Maarsbergenstraat 30-32

Wilt u de film zien?
- Stuur dan een e-mail met uw naam, telefoonnummer en adresgegevens naar simone@cultuurankerescamp.nl
- Ga naar de site www.theateraanhuis.nl en meldt u daar aan of bel naar: 070-326 55 09
Binnenlopen in de Theaterwinkel aan de Leyweg kan natuurlijk ook. Nr. 595-Z tegenover de Multivlaai.

Theater aan Huis is een project van Kosmopolis Den Haag en regisseur Andreas Scharfenberg, in samenwerking met Cultuuranker Escamp.

>> theater aan huis

De schizofrenie achter de vrolijkheid op de vuilnisbelt is kenmerkend voor de documentaire. Op de aanstekelijke soundtrack van Leonardo Martinelli tiert het leven weelderig; de kinderen stoeien met elkaar, halen grappen en grollen uit en kijken opgewekt in de camera terwijl ze dingen vertellen die je eigenlijk alleen van ouderen verwacht te horen. Hun omstandigheden hebben niets aan hun levenskracht afgedaan, integendeel. Zo is er de kleine Nauri, die posters vol tekent met 'NTV', 'Nauri Television', in afwachting van haar carriëre als tv-persoonlijkheid.

Met haar zelfgemaakte microfoon gaat ze de buurvrouw interviewen, die door haar man werd verlaten toen ze zeven kinderen van hem had. Hij verruilde haar voor een jongere, beter opgeleidde vrouw. Inmiddels heeft ze twaalf kinderen onder haar hoede, want in Nauri's buurt is ze geenszins de enige alleenstaande moeder. Zoals de moeder van Josef, verlieten veel verlaten vrouwen hun kinderen om elders de kost te gaan winnen. Met een salaris van 60 dollar per maand probeert Josefs oom in de sigarenfabriek de toekomstdromen van Josef, zijn broer en zijn eigen kinderen bij elkaar te sparen. Zolang ze maar naar school gaan, op weg naar een beter perspectief.

Josef wil dokter worden, en dan veel vrouwen zoeken, maar zijn generatiegenootje Nauri ziet dat anders. Jong als ze is, houdt ze het machismo in haar buurt scherp in de gaten.
“Heb je wel eens een man een vrouw zien slaan?”, vraagt ze een serieus kijkend buurmeisje.
“Ja.”
“Waar dan?”
“Hier in de wijk.”
“In welk huis dan?”
“In elk huis.”

“Vrouwen, luister goed”, beëindigt Nauri haar talkshow indringend, “wat ik nu zeg is belangrijk! Echt belangrijk! Vrouwen – blijf single! Blijf single! Neem geen man en kinderen. Beter alleen dan in slecht gezelschap. Echt luisteren, hè? Dit geldt voor iedereen. Voor iedereen! Of je nu blond bent, of kreupel, of mooi, of scheel of.. “ Nauri giechelt haar zin uit en begint een laatste dansje. Morgen is er weer een show, allemaal komen kijken!

Het talent en de strijdlustigheid van de kinderen in de film, staat in schril contrast met de middelen waarmee ze hun dromen moeten waarmaken. Volgens Paul Bode van PLAN Nederland representeren de mensen in de film ongeveer éénderde van de Nicaruaanse bevolking, het armste deel. In hoeverre is die armoede de oorzaak van het machismo, de gebroken gezinnen en de vele tienerzwangerschappen in Nicaragua, vraagt gespreksleider Maja Haanskorf, hoofdredacteur van het Latijns-Amerika magazine La Chispa, zich af. 

“Armoede is nooit de enige verklaring”, denkt ICCO's kinderrechtenspecialist Thilly de Boer, “Ook in armoede kan het anders gaan. Hier zie je een combinatie met heel veel geweld in de samenleving, de peuterjongetjes in de film vechten al. Meisjes worden al heel jong op hun rol als vrouw gewezen. Je ziet hier maar een klein deel van hoe het er bij hen thuis aan toe gaat. Het is voor jonge vrouwen heel belangrijk een kind te krijgen, daarmee verwerven ze aanzien en rechten. Met hun eigen moeder ver weg, hebben ze een tekort aan zorg en aandacht. Ze willen iets voor zichzelf. Sommige onderzoekers zeggen ook dat jongens in de oorlogstijd door hun ouders werden aangemoedigd een kind te verwekken voor ze naar het front gingen, omdat de ouders nageslacht willen.”

Is De Boer fel gekant tegen kinderarbeid en de vroege seksualisering van de meisjes, een Nicaraguaanse dame in het publiek zet vraagtekens bij die benadering. “De manier waarop wij ons bewegen zit in ons bloed ingegoten, dat moet je niet interpreteren als een seksuele gerichtheid. En als ik als jong meisje niet was gaan werken, had ik nooit mijn studie kunnen betalen. Dat is de realiteit. Mijn moeder moest mij achterlaten bij mijn oma om betaald voor andere kinderen te zorgen. Ze wilde voor mij iets anders. Dat is in mijn familie altijd  heel duidelijk geweest. Wat ik nu zie, is een gebrek aan normen en waarden. Wij kregen vroeger vaak ook maar één keer per dag te eten, of helemaal niet. Als je daarbij een doel voor ogen houdt, houdt dat je niet tegen om door te vechten. Heb je dat perspectief niet meer, dan ga je de fout in. Nu is er een politieke crisis, mensen verliezen de hoop op een betere toekomst. Misschien komt het daardoor...”

Rob Brouwer, filmmaker en coördinator van de audiovisuele afdeling van Amnesty Nederland, herkent zich in die visie. Na de Sandinistische revolutie was iedereen in de ban van hoopvolle verandering, maar inmiddels is er van de socialistische beloftes weinig meer over. De revolutionairen hebben gestalte gekregen in tien families die het hele economische leven in het land bestieren, en de families in deze film zijn daar duidelijk geen van. Of Nederland nog samen moet werken met een regime dat zodanig gecorrumpeerd is? De meningen zijn verdeeld. Maar we kunnen in ieder geval onze eigen verantwoording nemen, en een betere prijs betalen voor een eerlijke kop koffie of onze volgende sigaar.

Fotos: Erno Wientjens
Verslag: Klaartje Jaspers

Programma
- This is my Africa, een verfrissende documentaire van de Brits-Nigeriaanse Zina Saro-Wiwa, die een ander Afrika laat zien.
- Theatergroep OMSK / theatermaker Lotte van den Berg met een verslag van hun belevenissen in Kinshasa.
- Alphonse Muambi, schrijver van het boek Democratie kun je niet eten.
- Toyin Loye van Galerie Chiefs and Spirits met hedendaagse Afrikaanse beeldende kunst.

Restaurant Swingin’ Safari verzorgt op deze dag overheerlijke hapjes uit de Afrikaanse keuken. Na afloop van het concert Ambiance Tropicale met mbalax, sabar, soukous, ndombolo en coupé décalé door DJ Kayongo!

Informatie
Entree programma: gratis - Aanvang: 15.00 uur (deuren open vanaf 14.30 uur)
Entree concert: € 17,50 - Aanvang: 16.00 uur (grote zaal)
Locatie: Theater De Regentes - Weimarstraat 63 - Den Haag
Reserveren voor concert en/of film: T 070-3637798 of via de website: www.deregentes.nl

Met deze bijeenkomst neemt de stuurgroep de gelegenheid om samen met het Haagse culturele veld mee te denken over de mogelijkheden en onmogelijkheden van de code.

In de publiek gefinancierde cultuurinstellingen is nog te veel sprake van een ‘blanke monocultuur’, zo concludeerde het onderzoek van LAgroup "De Olifant in de kamer" vorig jaar. In antwoord daarop hebben zeven sectorinstituten en drie brancheverenigingen de uitdaging van de - nu demissionaire- minister Plasterk aangenomen om tezamen met de cultuursector te komen tot het opstellen van een Code Culturele Diversiteit. Een code die leidt tot het zichtbaar maken en monitoren van ambities en resultaten op het gebied van etnische diversiteit vanuit het principe "pas toe of leg uit".

Maar hoe zorg je ervoor dat een Code Culturele Diversiteit culturele instellingen daadwerkelijk uitdaagt en faciliteert? Uit welke onderdelen moet een dergelijke code bestaan om een zinvolle bijdrage te leveren en wat moet absoluut vermeden worden? Wat moet er in de Code staan om hem voor de culturele organisaties te laten werken?

Om op deze en andere vragen een antwoord te vinden, organiseren Kosmopolis Den Haag en de stuurgroep Code Culturele Diversiteit een werkconferentie in Theater aan het Spui in Den Haag. Deze bijeenkomst is besloten en uitsluitend op uitnodiging toegankelijk en staat onder leiding van Noraly Beyer. Projectleider namens de stuurgroep en opsteller van de Code is Mavis Carrilho.
 
Eerdere bijeenkomsten rondom de ontwikkeling van de Code vonden plaats in Rotterdam op 30 maart en 25 mei jl. en in Utrecht op 22 april jl. i.s.m. Kosmopolis Rotterdam en Utrecht.

Programma - 15 juni 2010:

10.30 uur Inloop
11.00 uur Welkom en toelichting Code Culturele Diversiteit
11.30 uur Consultatie (incl. lunch)
13.30 uur  Afsluiting
14.00 uur Einde

Locatie:
Theater aan het Spui, Spui 187, Den Haag.

* De Stuurgroep bestaat uit vertegenwoordigers van de brancheorganisaties (VSCD - Hans Onno van den Berg, NMV- Siebe Weide en NAPK - Mirjam van Dootingh) en van de sectorinstituten (TIN - Henk Scholten, Erfgoed Nederland - Richard Hermans, Kunstfactor - Tom de Rooij en MCN - Janneke van der Wijk)

Voor het gesprek begon, liepen een moskee, een synagoge, een kerk en een tempel eensgezind de ruimte in. Geen strijd, geen woorden, geen aai, geen kus. Vier maquettes op lopende standbeelden, de 'Birdprayers' installatie van Arya Pandjalu en Sara Nuytemans. Hier en daar gluurde er een oog door een toegangspoort. In hoeverre schept religie vertrouwen in de samenleving, en wat kan de kunst daarmee?

Macht van de media
Na de val van Soeharto zijn de tegenstellingen in Indonesië duidelijker naar voren gekomen, vertelt de documentairemaker. Atjeh, een belangrijk eiland in het Indonesisch Islamisme, werd het toneel van een bloedige strijd. De reguliere media bracht volgens hem vooral de gewelddadige incidenten, zonder zich veel te bekommeren om de verhalen van de lokale bewoners. Met zijn documentaire “Village goat takes the beating” (1999) gaf Danusiri het woord aan hen, de dorpelingen die het geweld over zich heen hadden zien komen.
De documentairemaker vraagt zich af welke rol de media kunnen spelen in de heronderhandelingen tussen verschillende religieuze groeperingen. Met het project 'Connexxcreen' geeft Danusiri een voorzet om de incidentsgerichte, afstandelijke, eenduidige blik van de grootstedelijke media te verruilen voor  methoden die de mens in al hun complexiteit centraal zetten en zo onbekenden met elkaar verbinden. De media kunnen de minderheden een stem geven, in plaats van hen als slachtoffer af te schepen, concludeert Danusiri, maar in de huidige staat en markt gebruiken ze niet het potentieel dat ze als publieke media zouden kunnen hebben.

Sufi bikers & Arab Saints
Wie dat wel doen, zijn de Soefi studenten die hij portretteert in zijn huidige werk 'Sufi bikers and Arab Saints'. De laatste jaren wordt het publieke leven in Djakarta elke zaterdagavond opgeluisterd door een groep van zo'n 500 jongeren op motors, die samen met de bekende 'Hadrami' tak afstammelingen van de profeet naar de moskee gaan voor een studie avond. Met digitale apparatuur en verkoopwaren als t-shirts en parfums, weten zij de mogelijkheden van de nieuwe media uitstekend voor zich in te zetten.

De Nederlandse samenleving mag dan steeds ontkerkelijkter zijn, volgens Bons is elk mens in wezen religieus. “Iedereen zoekt een doel in zijn leven”, zegt ze tegen gespreksleider Markha Valenta , “Wat dat betreft sluit ik me aan bij de Indische opvatting dat iedereen een geloof moet hebben. Religie is sterk verbonden met de natuur, en zijn wij daar van oorsprong ook geen deel van? Hier zijn we steeds verder van de natuur geraakt; het niet-meetbare heeft geen plek meer in ons wereldbeeld. We raken onze intuïtie kwijt. Zoals veel hedendaagse kunstenaars maak ik gebruik van mijn culturele erfgoed, dat uit Indonesië en uit Nederland. Ik maak bewust een mix van de religieuze symbolen, om die werelden op een nieuwe manier te herenigen.”

Bons exposeert haar werk zowel in Nederland als op Java. Bergen rijst met poppen erin, gevormd als de borsten van een vrouw. Schilderijen met het zwart-wit geblokte poli-motieven, die als een soort Yin Yang de kosmische eenheid symboliseren - Madonna's, engelen en vormen van vagina's. Mickey Mouse die als metafoor voor het materiële zijn plaats inneemt in een installatie - beelden van voedseloffers op Bali. Vaak gebruikt ze religieuze symbolen waar Nederlanders al ruim aan gewend zijn, merkt Bons, maar die in Indonesië nog veel reacties uitlokken. Voor een kunstenaar die erop uit is haar publiek toch even in verwarring te brengen, is dat wel zo prettig.

Meer info:
http://www.connexxcreen.com
http://www.edithbons.nl/

Foto's: Geirmunder Klein
Verslag: Klaartje Jaspers